tsekhan.com журнал

Kblf

2009-08-11T14:58:40Z

Я так мала пішу, бо за мяне ўсе цікавыя падзеі апісвае dimafromgrodno. Калі ён апісвае нейкую падзею, асабліва цікавую, то хутчэй за ўсё там быў і я. Але апошнім часам ён згаўніўся, пацяжэў ад гонару і пачаў посьціць УГ. Таму перапішу гісторыю — пост сходка в Лиде ч.1.5. Вытрымкі з паста будуць у дужках.

Пачалося ўсё яшчэ 30-га ліпеня, на падрыхтоўчай сходцы, а калі дакладней, то ў ноч перад сходкай. Мы са Зьмітром абмяркоўвалі надыходзячую сходку. Я прапанаваў два варыянты правядзеньня сходкі. Першы - абмяркуем паездку на глябальную Лідскую сходку, другі - зноў уп'ём Вовчыка. Зьміцер сказаў, што другое наўрад ці, таму будзем абмяркоўваць паездку. Я прамаўчаў, але ж я Вовчыка ведаю болей. Карацей, пасьля "падрыхтоўкі" на сходцы па падрыхтоўке паездкі на глябальную сходку, Вовчыка не пусьцілі ў Ліду. Бо бацькі думалі, што ён яшчэ болей "нарыхтуецца".

Я прапанаваў Зьмітру паехаць разам спынам, ён згадзіўся. Ну, гэта быў бы не Зьміцер, калі б ён потым не адмовіўся. Тады я прапанаваў ехаць Грайнду. Грайнд памяўся і сказаў, што магчыма. Затым я прапанаваў тое ж самае Алесі (у Зьмітра яна Аліса, але ён проста паддаўся на правакацыі Ксюшы, якая кліча тую Алісай). Алеся сказала, што паедзе так, як і брат. Аказалася, што Алеся - сястра Грайнда. А я жыў і ня ведаў. Калі абменьваліся нумарамі тэлефонаў, мне быў патрэбен мой нумар "лайф". Я спытаў у бухога Вовчыка, ці ёсьць у яго мой нумар. Тады ён стаў тэлефоніць на ўсе невядомыя нумары і казаць, што яму патрэбна знайсьці Міколу, а на пытаньне, якога Міколу, ён адказваў нецьвярозым барытонам, што Мікола стаіць тут, побач, але яму трэба яго знайсьці. Адзін з нумароў аказаўся мой хатні...

Вечарам 31 ліпеня я патэлефоніў Алесі і спытаў, як яны паедуць. Сказала, што цягніком. Тады патэлефоніў Ілоне і дамовіўся, што сустракаемся у восем гадзін раніцы пад Алмі (гарадзенскі "супермаркет").

Назаўтра без дваццаці восем я ўжо быў на сваім прыпынку. Уласна кажучы, мне чыстай язды на тралейбусе амаль паўгадзіны. Але мяне гэта не хвалявала. Усе і так ведаюць, што я заўсёды спазьняюся. У восем гадзін раніцы выходнага дня транспартам так і не пахла. Я патэлефанаваў Ілоне і сказаў, што я спазьнюся. Яна сказала тое ж самае. У 8.30 я ўжо быў пад Алмікам. Ніякай Ілонай там і не пахла. Па тэлефоне я даведаўся, што яна едзе і праз 10 хвілін будзе. Праз дваццаць хвілін я патэлефанаваў зноў і даведаўся, што яе злавіў кантроль. У дзевяць гадзін мы выйшлі з-пад Алмі і пайшлі на трасу. Паслухаўшы гісторыю пра тое, як яна начавала дома (у свае 15 год нарэшце вырашыла хоць некалькі дзён на тыдні ночыць дома), мы хутка дайшлі да месца. Высьветлілася, што і я і яна едзем спынам упершыню. Не атрымаўшы нармальнага адказу на пытаньне, як яна бяз грошай у Менск ездзіць і хто гэта мне расказваў пра тое, як дабіраўся да Навукі стопам, я адправіў яе спыняць машыны, матываваўшы гэта тым, што ў яе ёсьць сіські, таму машыну зловім хутчэй, бо большасьць вадзіцеляў - мужчыны. Потым дамовіліся стопіць машыны па чарзе. Праз сорак хвілін, на Ілонавай вахце спынілі нарэшце легкавушку. Мужык аказаўся добры, і падвез без 30 км да Ліды.

Мы высадзіліся на нейкім аўтобусным прыпынку. Машын тут было мала, ды яшчэ дзьве нейкія сісястыя дуры прысасаліся да нашага прыпынку. Яны хоць і не галасавалі, але калі мы спынілі машыну, яны без усялякага сораму селі ў яе і паехалі. Праз паўтары гадзіны стопу на гэтым месцы нарэшце злавілі машыну, на якой і даехалі ў Ліду. Высадзіўшыся ў Лідзе, мы зразумелі, што ня ведаем дзе знаходзімся і куды ісьці. А таксама ні ў мяне, ні ў Ілоны не было грошай ні на тэлефоне, ні ў кішэні. Першая праблема з месцазнаходжаньнем вырашылася хутка, а вось з наступнымі прыйшлося паваражыць. Я ўспомніў, што з лайфа на лайф тэлефоніць бясплатна, і патэлефанаваўшы Лене папрасіў дапамогі. Хутка за намі прыйшлі. Мы пашлі на аўтавакзал, дзе сутрэлі некалькі чалавек, потым папілі са спадаром wafelko піва і пайшлі сустракаць тых, хто ехаў на цягніку. Яны вываліліся адтуль нястройным гуртам. Аказалася, што на 4-6 пітушчых чалавек у іх было 1.4 літра гарэлкі, якую падарыў бацька Максімчыка, каб яны выпілі за яго дзень нарадженьня. Сяргей Юр'евіч, ён жа Сяргун, разоў пяць спытаў дзе яго намёт, яму столькі ж разоў адказалі, што ў Грайнда, потым яшчэ некалькі разоў ён спытаў дзе яго матрац, і мы пайшлі. Па дарозе даведаўся пра падрябязнасьці паездкі ў цягніку. Бухога Грайнда трохі ўкачала, таму ён прабляваўся паміж вагонных стыкаў. Потым ён пайшоў шукаць соль да закускі. З'явіўся афарызм: "- Соль ёсьць? - Не. - Піць будзеш? - Так.".
Да Тэхаса (так завецца адзін зь Лідскіх раёнаў, дарэчы фашыстскі раён) мы дайшлі без прыгод. Па дарозе сустрэлі Ваню, набылі батл гарэлкі і пайшлі ў лес. Там ужо пілі (Цытую Зьмітра: Дойдя до Техаса мы установили палатки, развели костёр, послушали про тяжёлую пехоту и конницу, посмотрели, как Апон намазал Буфона майонезом). Мы паклалі батл да яшчэ дзесяці такіх жа. Пакуль я не напіўся, залез на сасну і павесіў Б-Ч-Б сьцяг на вышыні прыкладна чатырох мэтраў (Цытую: Некоторые полазали по деревьям). Пасьля гэтага пілі ўволю (Цытую: Несколько раз ходили провожать людей, в один из которых уронили Апона в грязь). Калі праваджалі да дому wafelko , то зрабілі "паравозік". Першым ішоў son1x, трымаў ліхтарык, потым ішоў Зьміцер трымаўся за яго, потым Беласьнежка. Выйшлі да ляснога скрыжаваньня. Вафелька сказаў, што трэба налева, Зьміцер сказаў што трэба налева, Беласьнежка сказаў, што трэба налева, трохі нецьвярозы son1x залямантаваў, што ён ведае дарогу і трэба направа. Пайшлі направа. Похуй, што гэта ў іншы бок ад Ліды.

Калі амаль ўсе мясцовыя разыйшліся, я адханырыў першую бутэльку гарэлкі (амаль пустую), якую мне сханырыў спадар Колас (дзякуй яму) і абмяняў Зьмітру на цыгарэты. Потым адханырыў для Сяргуна яшчэ бутэльку гарэлкі (таксама амаль пустую). Трэцюю бутэльку, амаль поўную, я вырашыў пакінуць на крайняк. Тут мне вельмі забалела галава (раней ад пахмелу ніколі нічога не балела, але тут я выпіў значна болей, чым звычайна) і я пайшоў бадзяцца каля вогнішча і трызьніць, каб з'явіліся лекі ад пахмелу. Лекі на дзіва знайшліся. Толькі іх нельга было прымаць зь алькагалем. Даша, якая дала мне гэтую таблетку, сказала, што ад таблеткі мяне торкне так, што я буду поўзаць па зямлі. Першыя хвілін трыццаць здавалася, што таблетка разьлічана на эфект плацэба, але потым галава балець перастала. Перад гэтым Ваня, які ішоў дамоў, папрасіў мяне прыглядзець за Ілонай, каб яна чаго з сабою не зрабіла. Я паглядзеў на Ілону, убачыў што яна яшчэ нармальная і згадзіўся.

У самы разгар галаўнога болю я пачуў Ілонін плач. "О бля!" - падумаў я. Зараз трэба будзе супакойваць. Выйшаўшы на вуліцу з намёту, мы з Грайндам неяк супакоілі Ілону, пасадзілі яе каля вогнішча. Дзеля таго, каб яна не зрабіла што-небудзь з сабою, я нават ахвяраваў заханыраную апошнюю бутэльку. Ілона амаль адным залпам без запівона і закусона ўсасала пабьутэлькі гарэлкі. Нават не скрывілася. Ілоне палягчэла, мне таксама, і мы селі каля вогнішча. Недзе бадзяўся Грайнд, побач зь Ілонай сеў son1x (Лапата) і пачаў да яе клеіцца. Ілоне было ўжо зусім похуй. Тады Лапата прапанаваў ёй пайсьці ў намёт. Ён паклаў яе на сьпіну і панёс ў намёт. Пасьля грайндавых словаў "толькі ў вогнішча не ўляціце", Лапата дружна патушыў Ілонай і сабою вогнішча. Я іх адтуль выграб. Пайшлі спаць па намётах. Ноччу вельмі халодна, я прыкрыцца не было чым. Але я з сабою ўзяў сьцяг. Ён не прапускае вецер, калі яго наматаць на голае цела, таму ад яго цяплей, чым ад шарсьцянога сьвітэру. Я ўзяў свой ліхтарык і палез на дрэва. Зьняўшы сьцяг, я выпусьціў з рук ліхтарых. Акрамя кропкі прызямленьня, я бачыў толькі неба. Паглядзеўшы на прамень ад ліхтарыка, я вырашыў скокаць, бо было невысока. Калі я прызямліўся я зразумеў, што невысока - зрокавы падман, а падаць усьляпую балюча, бо не можаш спружыніць нагамі. Я паплёўся ў Зьмітровы намёт (усяго намёты было тры). Ня ўлезшы яшчэ ў намёт, я выпадкова бухнуўся на яго. Намёт склаўся. З намёту пачуліся выгукі "підарас", адрасаваныя камусьці. Тады я падняўся, паправіў намёт і бухнуўся яшчэ раз, ўжо спецыяльна, бо спадабалася. З намёту пачуліся пендалі, адрасаваныя камусьці. Тады з намёту вылез Зьміцер. Я яго разьвярнуў і ён паляцеў зь пінка ў намёт. Далей вылезла Ілона. Яна таксама добра лётае. Тады залез у намёт я. Расклад аказаўся такі: у адным намёце спало два чалавекі, у другім сем, а ў трэцім не было нікога. Выпіналі Зьмітра зь яго намёту. Праз некаторы час Зьміцер вырнуўся зноў і паспрабаваў выштурхнуць мяне. Грайнд пачаў здымаць за зьмітра штаны і Зьміцер з выкрыкамі "підарасы" рэціраваўся. Праз некаторы час у нашым намёце засталося чатыры чалавекі: я, Грайнд, Ілона і Сяргун. Яшчэ празь некаторы час зь першага намёту у выйшаў Максім і пайшоў ў Ліду страляць цыгарэты ў дзьве гадзіны ночы. З таго ж намёту ў наш прыйшла Алеся. Я спытаў у яе, ці п'е яна. Яна сказала, што п'е, але ёй ніхто не наліваў. Я прапанаваў ёй пайсьці папіць гарэлку. Яна згадзілася. Мы пачалі штурхаць Грайнда, каб узяць у яго запівон. Ён быў бухі і спаў. Ніічога зразумелага мы ад яго не пачулі. Праз паць хвілін бяссэнсоўных штурханьняў вырнуўся Максім. У дзьве гадзіны ночы ў лідскім лесе ён настраляў тры цыгарэты. "Усё, папілі гарэлкі" - сказаў я Алесі. Алеся выйшла. За ёй, пачуўшы голас сабутыльніка Максімчыка, выбяжаў з запівонам Грайнд. Праз некаторы час усе спалі. Заснуць ня мог толькі я. Таму што было вельмі холадна. Праляжаўшы ў халодным намёце некалькі гадзін, я падняўся. Праз колькі часу з намёту выпаўз Зьміцер. Ён забег у наш намёт, зпіздзіў у Сяргуна спальнік і зноў запоўз у свой намёт. Сьледам выбег Сяргун і з крыкамі "Бля! Аддай спальнік!" і "Дэман, як ты туды залез" (у намёт можна было толькі ўпаўзьці) адпінаў у Зьмітра свой спальнік. Затым лёг назад і праз дзесяць хвілін ізноў падняўся. Зьміцер скарыстаўся момантам і зноў зпіздіў спальнік. Сяргун пачаў шукаць гарэлку. Мы спыталі ў Зьмітра дзе гарэлка (я ўспомніў, што Колас заханырыў яшчэ адну, чацьвёртую бутэльку і падумаў што яна ў Зьмітра). Ён не выходзячы з намёту сказаў, што за бярозай. Мы ў яго спыталі за якой менавіта. Тады ён выглянуў з намёту і ўбычыўшы, што мы ў беразьняку, здзівіўся: "Ой! Іх тут многа!". Потым паказаў напрамак, у якім трэба было шукаць.

Але тады мы гэтага ня ведалі я пайшлі ў краму за ежай і бухлом. Да крамы падыйшлі ў 7.02 і былі вельмі абрадаваныя, што яна працуе з сямі. Набылі 4 булкі, цыгарэты і паўтараху піва. Я пакінуў хлопцаў піць піва, узяў пачак цыгарэт і пайшоў ў лес. Прыйшоўшы да леса, я зразумеў, што ня ведаю, куды ісьці. Патэлефоніў Зьмітру. Па расказах тых, хто гэта бачыў, ён з воплямі "пайшоў нахуй гэты Мікола". Тады патэлефоніў Алесі. Яна сказала, што Максім зараз мяне сустрэне. Прачакаўшы дваццаць хвілін, я патэлефоніў зноў і наіўна спытаў: "А што, Максімчык выйшаў, не знайшоў мяне і зноў прыйшоў назад?". "А..." - пачулася ў адказ, - "я зараз дам яму трубку, скажаш, дзе ты". Сказаў. Сустрэлі. Узялі па цыгарэце ў зубы, аказалася ні ў каго няма запалак. Сустрэлі мужычка, папрасілі запалак. Ён, убачыўшы пафарбаваныя ў чорны колер Максавы пазногці, прапанаваў адсыпаць запалак.

Прыйшлі зноў у лягер. Дапытвалі Зьмітра хвілін дзесяць наконт запалак. Не знайшлося. Спыталі ў Ілоны. Яна спала і была дужа недавольная. У яе таксама запалак не было. Сталі сядзець, думаць. У ЛІду ісьці доўга, нашыя з крамы вернуцца няскора, а паліць хочацца ж! Я патэлефанаваў у восем гадзін дзяўчыне зь Ліды і папрасіў прынесьці запалак. Яна сказала, што яна жыве на іншым канцы горада і зноў бухнулася спаць. Тады я раскапаў вогнішча, знайшоў там вугалёк, падпаліў ад яго. Праз пяць хвілін выйшла Ілона, узяла цыгарэту, вынула з кішэні запальнучкі і падпаліла запальнічкай. Прачнуўся Зьміцер, сказаў, што там дзе ён нам гарэлку раіў шукаць, прайшлося стада мамантаў. А гарэлка ўвогуле ў яго. Ён на ёй спаў. Потым прыйшлі нашыя лідчане, прынесьлі гарэлкі. Хто яшчэ хацеў піць, выпіў.

Усе разыйшліся. Мы зь Беласьнежкай узялі свае рэчы і пайшлі стопіць машыны да Гародні. Даехалі без прыгод на адной машыне за дзьве гадзіны ад пачатку стопа.

Антыфа

2009-08-07T13:07:00Z

У адзін цудоўны вечар мне давялося спазьніцца на цягнік на Менск. Назаўтра пазарэз трэба было быць у Менску. Было 12 гадзін ночы.
Я вырашыў ехаць аўтаспынам. Склаў трохі патрэбных у спыне рэчаў і пайшоў. Гэта мой першы начны стоп.
Калі я дайшоў да Скідзельскага, да мяне прыкапаліся быдлосы. Чалавек пяць, год за сорак. Патрабавалі грошай на цыгарэты і піва. Настойліва так прасілі. Тады да нас падыйшоў малады хлапец год дваццаці. Ён спытаў: ты ім штосьці павінен? Не? А яны табе нешта павінны? Не? І добра. Адчапіцеся.
Калі быдлосы адыйшлі, Лёша (так завуць гэтага хлопца) сказаў, што сядзіць тут усю ноч і бачыў, як усё пачалося. Чыму ён так зрабіў? Лёша антыфавец. Такія людзі не пакінуць у бядзе. Інакш гэта была б не антыфа.
Мы набылі ў начніку цыгарэты і селі на парапет. Я сказаў яму куды іду зараз, навошта. Ён параіў мне, дзе лепей прайсьці, каб не нарвацца на фашыстаў. Увогуле, калі вы думаеце, што фашыстаў у нашай краіне няма, то выйдзіце ноччу ў Ліду на вуліцу і крыкніце, што фашы — гаўно. А калі ты хлапец з даўгімі валасыма, то і крычаць нічога ня трэба. Самі знойдуць.
Аказалася, што Лёша сядзіць тут шостыя суткі, за гэты час паспаў трохі болей за гадзіну. Начаваць яму няма дзе. Адным вокам ён не бачыць, вока адбіта ў бойцы, на левай руцэ не працуе некалькі пальцаў, бо перарэзаны сухажыльлі, у рэанімацыі яму ўлілі 1.6 літраў крыві, пагражае ампутацыя рукі, некалькі разоў яму ўтыкалі нож у сьпіну.
Лёша баіцца аднаго — што будзе біць адной рукой. Нават сьмерці не баіцца.
Чаму ён мне дапамог? Бо калі небудзь і яму можа спатрэбіцца дапамога незнаёмых людзей. І я яму дапамагу.
Аляксей ўсю ноч сядзеў з адной бутэлькай джын-тоніку.
— Гэта ўся мая ежа на ноч.
Але ад прапановы набыць яму ежы адмовіўся.
— Я перажыву. Ды і зарплата хутка (працуе ён грузчыкам).
Пайшоў я ў 3 гадзіны ночы. На разьвітаньне я пакінуў яму цыгарэт. Да Менску даехаў на другой праязджаўшай машыне.
Калі вы можаце ісьці ноччу па цемнай вуліцы, то задумайцеся, дзякуючы каму? Міліцыі? У сваім мікрараёне за жыцьцё я міліцыянтаў бачыў разоў пяць, не болей адназначна. Але тут я адчуваю сябе ў поўнай бясьпецы.

Vicious Crusade

2009-04-13T13:20:02Z

Колькі дзён таму быў на канцэрце ў Вішусаў. Гэта быў мой першы сэйшан, таму і на канцэрт, і на людзей я глядзеў шырокімі вачыма.
Трохі пра сам канцэрт. На разагрэве ў Вішусаў гралі тры гурта. Afflatus Apparatus, Stuff і Nightside Glance. Ішоў я на Vicious Crusade, А ўрэшце решт больш за ўсіх астатніх спадабаліся Nightside Glance.
Найтсайды - гэта sympho black metal. Закос пад Dimmu Borgir у музыке, вакале, адзеньньні, але закос удалы. Ёсьць нешта такое, што адрозьнівае-такі іх ад бёрґіраў. Пры бліжэйшым зручным моманце дастану дзе-небудзь іх паслухаць.
Агулам, канцэрт выдаўся вельмі добры. Паўдзельнічаў у слэме. Асабліва сьмешна было, калі я ўрэзаўся ў натоўп, выляцеў з другога боку, і слэм спыніўся)
Было многа прышпільных сітуацый. Нейкі хлопец перад выхадам Вішусаў, ня ўбачыўшы салісткі, доўга крычаў: "Сіські на сцэну, гдзе жэншчына?". Да яго падыйшоў нейкі другі хлопец і прапанаваў: "Хочаш, я буду тваей жэншчынай?".
Трэба дадаць некалькі словаў пра такія з'явы, як сіндром Навукі і правіла трох дзён. Сіндром Навукі гэта хвароба, якая раптоўна з'яўляецца пасьля доўгага матляньня галавой. Вельмі баліць шыя, і галава вісіць так, што трымаць яе можно толькі роўна. А правіла трох дзён, гэта правіла, па якім шыя вісіць акурат трое сутак пасьля сэйшана. І роўна тры дні ва ўсіх і баліць.
Я ж перад канцэртам зрабіў вельмі хітра. Я за некалькі дзён да гэтага пачаў разьмінаць шыю. Пасьля першага гурта шыя ўсё роўна забалела, але пасьля другога ўсе зноў стала нармальна. Затое пасьля канцэрта хадзіў шчасьлівы, што нічога не баліць)

Я жыў у выдатную эпоху!

2009-02-22T23:14:20Z

Я трохі спазьніўся пахвастацца, але я стаў сьведкам гістарычнай даты на Гугле — 1234567890 секундаў ад пачатку эпохі Unix.
Гэта здарылася 14.02.09 у 02:31:29.
Я бы і прапусьціў гэты момант, калі б не Улада. Яна паклікала мяне са словамі: "Мікола, а што гэта з Гуглем?".
Салатавымі літарамі пад лягатыпам Гугля было напісана нешта пра таймстэмп (мне так здаецца) і гэтая запаветная лічба. У мяне ледзьве вочы на лоб не палезьлі. Я быў радасны, як дзіця) Ад нечаканасьці нават старонку абнавіў. Дурны) Трэба было хоць скрыншот зрабіць!..

Apache

2009-02-12T17:02:08Z

Перамог Апач. Я яго паставіў-такі пад Лінукс.
Спачатку не працавала перанакіраваньне запытаў (mod_rewrite). Думаў што няма мод_рэврайта. Аказалася ёсьць. Тады падумаў, што яго ўключаць неяк трэба. Капаўся ў гугле, пакуль не зразумеў, што ўся дакументацыя пад апач 1.3 (у мяне 2.2). Тады падумаў, што .htaccess неяк выключаны. Уключыў. Не дапамагло. Толькі потым, гартая httpd.conf зразумеў, што хтаццесс уключаны, але забаронены ўсе дырэктывы.
Пабеда!

Флешка

2009-01-29T16:07:52Z

Аддаваць флэшку без каўпачка - агідна.
Да такой высновы прыйшоў, калі сам паатрымліваў так, і назіраючы за іншымі.
Ці сутыкаліся вы зь нечым падобным?

Квас

2009-01-26T21:24:06Z

Зайшоў каля адзінаццаці ў начную краму. Там два аддзелы. Мясны і віна-гарэлачны, дзе прадаецца ўсё астатняе. Папрасіў "паўтараху лідскага квасу". І што вы думаеце? У мяне спыталі пашпарт.

Гуляньне пачалося

2009-01-26T21:20:48Z

Сёньня пачаліся зборы у інфарматыкаў, хімікаў, біёлягаў і замежнікаў. Пабачыў многа сяброў, якіх не бачыў ужо амаль паўгода (калі не лічыць нядаўняй алімпіяды).
А яшчэ на харчаваньне выдалі ажно 113.750 рублёў на два тыдні, што на болей чым на 50 т. болей за мінулагоднія зборы. Так што у Гародні будзе фэст)

Урааа! Другі дыплём!

2009-01-05T17:03:57Z

Я гэта зрабіў! Я так доўга ішоў да таго, каб быць пятым у сваёй воласьці і мець другі дыплём і пуцёўку на рэспубліку!
Павіншуйце мяне! Ааааааааа...

P. S. Дарэчы, алімпіяда па праграмаваньню)

Я бесюся

2008-11-24T15:00:56Z

Вось ідыятызм — пісаць палову на трасянцы, палову на рускай. Выдалі сёньня:

Колафобія

2008-11-01T13:50:27Z

Якія ўсёж-такі ламеры пішуць артыкулы, робяць перадачы пра шкоду кока-колы, ненатуральнасьць бургераў з Макдональдса і так далей. Я не кажу, што гэта карысна, але любы нармальны чалавек, на маю думку, зможа абвергнуць прывадзімыя аргументы.
Пачну з колы.
Страшылка 1. У коле раствараюцца за суткі птушкі, сала і т. д.
А як гэтыя рэчы могуць не растварацца у кіслаце? У страўніку кіслата нашмат мацнейшая за фосфарную. Так як я не вельмі дужы ў хіміі, то не ведаю, як адносіцца да салянай кіслаты (што ў страўніку) артафосфарная. Але нешта мне падказвае, што і яна (калі гэта не адное і тое ж) слабейшая за саляную. Калі не праў — выпраўце.
Страшылка 2. На макдакаўскай бульбе нават плесень не расьце.
А самі паспрабуйце на сваёй смажанай бульбе што-небудзь вырасьціць.

Так, усе гэтыя прадукты небясьпечны, але ж як наёбваюць...

Linux

2008-10-07T18:23:44Z

Ура! Нарэшце ў мяне будзе Лінукс! Беларускі! Пішу зь яго, хоць яшчэ не паставіў) Дзеля яго прыйшлося два разы пераўсталёўваць Вісту і фарматаваць хард. Першы раз, калі перабіваў падзелы, другі, калі пасьля першага крыва сталі дровы на блютус.

tsekhan @ 2008-08-29T16:25:00

2008-08-29T13:25:43Z

Дзеля пазбаўленьня ад рэклямы:

1. http://www.livejournal.com/customize/options.bml?group=customcss

2. Дадаем у поле «Custom stylesheet»:

#ad-leaderboard {
display: none;}
#ad-5linkunit {
display: none;}
.adv { display: none;}

3. Захоўваем.

4. Посьцім у сябе для дапамогі іншым.

Навука—2008

2008-08-24T18:36:07Z

Вярнуўся, нарэшце з ад'ездаў і рукі дайшлі напісаць гэты артыкул. Размова пойдзе пра выдатнейшы культавы лягер усіх часоў і народаў — "Навуку". Зьбіраючыся, я, як і ўсе напэўна, хто туды едзе ўпершыню, думаў пра тое, што мне давядзецца без аднаго дня тры тыдні правесьці побач з батанікамі і завучкамі. Я пахваліў сябе, што не скарыстаў магчымасьць паехаць туды ў мінулым годзе.
Дарэчы, трэба сказаць, што спазьніўся я туды на 4 дні, з-за рэспублікі па авіямадэлцы. Цешыла тое, што зручнае месца абяцаў заняць амаль што знаёмы хлопец.Амаль знаёмы таму, што бацькі нашыя добра ведаюць адзін аднаго, а мы былі кансьпіратыўна пазнаёмлены сваімі бацькамі.
Злавіўшы маршрутку, я ўладкаваў свае рэчы на дне газелькі. Трохі пасварыўшыся з вадзіцелем, даехаў-такі да Парэчча.
Парэчча — веска мне знаёмая. Я скончыў тут першую клясу, добра ведаю многіх мясцовых хлопцаў. Ды і дзядуля мой угэты час знаходзіўся якраз тут.
Перад адходам у лягер, я зайшоў на пошту, пакласьці грошай на мабільнік. Заўжды мой тэлефонны нумар цёткі на пошце не абыходзяць увагай, а тут (я заўсёды ведаў, што ў Парэччы ўсё праз жопу робіцца) нават упершыню паблыталі лічбы і адаслалі грошы не на той нумар. Прывычку правяраць чэк я ўзяў ад свайго першага дня ўладаньня тэлефонам і не кідаць не зьбіраюся. Цётка паскардзілася на мой неразборлівы почырк. Я ведаю, што ён у мяне медэцынскі, але гэтым разам я асабліва намагаўся. Я заўжды пішу, што я менавіта Мікола. Выкручваецца кожная па-рознаму. Адны прапускаюць імя, другія замест "і" пішуць прабелы, маўляў дрэнна раздрукавалася.
Дамова з Антонам (а менавіта так звалі хлопца, які забіў мне месца ў пакоі) заключалася ў тым, што як толькі я прыеду я патэлефаную яму і ён выйдзе мяне сустрэць. Тэлефон смс-кі не прымаў і адказваць не зьбіраўся. Тады я вырашыў паспытаць шчасьця сам.
Парэцкі офіс Навукі складаўся з жылога корпуса, злучанага з вучэбным і спортзальна-дыскатэчным. Схема нехітрая, і я хуценька накіраваўся да ўваходу. На двары было бязлюдна, але на маё шчасьце я сустрэў двух хлопцаў, выходзячых з корпуса.
Адзін зь іх адразу ж спытаў зь якога я атраду, і яны, абрадаваныя адказам што зь інфарматыкаў, спыталі пра навукоўскі напой. Што гэта такое, я ўжо ведаў, але беларускае віно прывезьці пабаяўся. Абмежаваўся паўтарахай піва. Хлопцы, задавалоныя станам "абшчаку" пайшлі далей. Прайшоўшы неабходныя працэдуры, я накіраваўся на свой трэці паверх. Там мяне сустрэла наша жыццярадасная важатая Аляксандра Пятроўна, якая заўсёды усьміхаецца. Павіталася і прапанавала запісацца у сшытачак, дзе запісаны ўсе выхаванцы гэтай установы. Я прайшоў у свой пакой. Нягледзячы на тое, што ў пакоі было толькі шэсьць ложкаў, адчуваньне было, што сабраўся ўвесь атрад. Дзесьці так яно і было. Наш пакой заўсёды быў месцам збору амаль ўсяго паверху. Сагнаўшы з ложка гульцоў у карты я пачаў уладкоўвацца.
У пакой зайшоў Антон і павітаўся так, быццам мы адзін аднаго ведаем многа год.
Так пачалося маё навукоўскае жыцьцё...

Мяне адразу зацікавіла пытаньне з дыскатэкай і з заняткамі. Наконт заняткаў Антон мяне спытаў, што я рабіць у Навуке сабраўся, вучыцца ці адпачываць? Я адразу ж зразумеў, што сачкаваць можна неабмежавана (дарэчы амаль не прагульваў заняткі, бо жыцьцё ў лягеры ў гэты час замірае і рабіць асабліва няма чаго). А наконт дыскатэкі ён сказаў: "Пачакай, вечарам убачыш".
Правёўшы дзень (а дакладней, што ад яго засталося — гадзіны 3, не боль) у знаёмствах, дачакаўся вечара.
У гэты дзень было адкрыцьцё. Пасьля некалькіх словаў уключылі дзяржаўны гімн. Проста так я гэтую з'яву трываць не магу, таму застаўся сядзець па-турэцку разам з Ваням (гэта быў адзін з тых хлопцаў, якія сустрэлі мяне па прыездзе). Усе заўсёды на ўсіх мерапрыемствах у Навуке сядзяць па-турэцку. Традыцыя такая.
Пасьля адкрыцьця лягеру пачалася дыскатэка. Трэба сказаць, дыскатэка навукоўцаў — з'ява унікальная. У ніводным лягеры няма дыскатэкі з 60 адсоткамі року, ў які ўваходзяць металічныя песьні. Патрэсшы галавой пад SOAD'аўскае Toxicity, пад NRM'аўскіх Легкіх, і павадзіўшы заключны карагод пад "Простыя словы" (дарэчы, гімн Навукі) у першы ж дзень я атрымаў сіндром навукі. Гэта калі ад перанакачваньня шыі Сістэмай галава не трымаецца)
Ў наступны дзень згрупаваўшы дзьве кампаніі ў адну вырашылі адкаркаваць абшчак. Пайшлі ў лес і, адкапаўшы шампанскае з водкай пайшлі нешта сьвяткаваць.
Трохі схлусіў я, сказаўшы, што беларускае віно — традыцыйны напой Навукі. Трыдыцыйны напой — сачок, які з гэтага віна робіцца (таксама вядомы як адвёртка). Трохі ўсмактаўшы, мы атрымалі шухер і разьбегліся ў корпус. Шухер у такіх справах у Навуке — рэч звычайная. Адміны Навукі — тры злыя цёткі, зь якімі я за навуку сварыўся неаднойчы. Пасьля шухеру мы з Васям пайшлі папаліць.
...гэта быў мой першы залёт. Дарэчы, адсотак залётаў у Навуке да апошняга дню з'яўляўся раўным 100.
У гэты ж дзень Васю хацелі выгнаць, але не за той залёт, на якім пагарэў і я. Пасьля ўсяго зробленага Вася пашоў дабіваць.
Васю неяк адстаялі.
Падчас навукі спрабавалі выгнаць таксама Пецю, і ўсёж-такі выгналі важатага Сьцёпу. Як потым тлумачыў адзін з выкладчыкаў, ён прагаласаваў менавіта з-за таго, што Сьцёпа зьмешваў піва і водку — рабіў ерша, тым самым псаваўшы два гэтых прадукта.
Зь Пецям была такая гістьорыя. Пасьля "адпісаньня" (афіцыйнага забіраньня бацькамі), мы з Антонам вярнуліся ў лягер. Была ў кагосьці дзянюха. Традыцыйна, прыхапіўшы ўсе неабходныя рэчы, пайшлі ў лясок. Добра паддаўшы, зноў атрымалі шухер. Прычым шухер незвычайны. Адміны ўсё ведалі пра наш склад. Антон адразу вырашыў, што мы ў танку, і мне не засталося нічога іншага, як падтрымаць яго. А шухер набліжаўся. Усе адразу падумалі пра хуткае працьверазеньне. Ня буду казаць, якім спосабам, але мне ўдалося адпампаваць самага п'янога — Ваню, які хадзіць роўна не мог, і празь дзьве хвіліны самая злосная адмінка Сьцяпанаўна прызнала яго цьвярозым. Кажуць, Ваня ў тулупе нарадзіўся. Няпраўда. Ён нарадзіўся, як мінімум ў трынаццаці. А вось Пецю пашанцавала меньш. Дарэчы, і мяне прызналі цьвярозым, але адпусьціць зь лягеру зноў не наважыліся.
Калі я сварыўся з начальствам, я не крычаў на іх, я ім не пагражаў. Я сьпеў ім некалькі песень, накшталт НРМаўскага "Бывай", абазваў іх судовую сістэму савецкай, давёў яшчэ адну адмінку і абасраў важатку, якая нас усіх здала. Пасьля гэтага, яны вырашылі, што лепей будзе мяне адпусьціць. Пры гэтым сказалі, каб я больш на час водпуску больш улягеры не з'яўляўся.
Я ўсё-такі з'явіўся. Падыйшоў на дыскатэке да мікрафона і ўсіх прысутных папрасіў ісьці і абараніць Пецю. Пасьля чаго пакрычаў разам з усімі на адміністрацыю і змыўся.
Зараз трохі словаў пра склад навукоўцаў: усе навукоўцы (трэба ўлічваць, што ўсе навукоўцы ў маім паняцьці — гэта навукоўцы Парэцкага аддзелу навукі. Быў яшчэ і азёрскі, зь іншымі спецыялізацыямі) калі не абыякавыя да дыскатэкі, дык Металісты. Толькі танцоры псавалі ўсё. З-за іх на дыскатэках была гапата. Гапату трохі выкарчоўвалі Ваня і кампанія, насіўшысь па залі і гуляя ў жорсткі баскетбол на гопа-песьнях. Што не магло не радаваць — эма не было.
Відаць, розум адкладвае адбітак на прыгажосьці. Столькі прыгожых дзяўчын адразу я яшчэ нідзе не бачыў.
Яшчэ, выключна ўсе навукоўцы бел-чырвона-белыя.
Не стамлюся паўтараць — Навука лепшы лягер. Вось скажыце, дзе яшчэ гуляюць у згвалтаваньне (менавіта, навукоўскае згвалтаваньне), дзе гуляюць у нармальныя бутэлечку і рубашку. Мала дзе есьць дзень наадварот, калі хлопцы і дзяўчыны мяняюцца вопраткай і потым ідуць у такім выглядзе ў краму. У гэтым годзе нас у краму не пусьцілі.
Зараз трохі пра зацікавіўшую, напэўна многіх, гульню ў згвалтаваньне.
Правілы нескладаныя: нехта кладзецца ў круг і няхітрым спосабам выклікае выпадковую дзяўчыну і хлопца (у дзяўчын — нумары, у хлопцаў — літары). Яны зьбягаюцца і адна/адзін павінен прарвацца ў цэнтр круга і пацалаваць трупа (уцэнтрыляжачага), а другі/ая не прапусьціць першага і пацалаваць яго. Можна ўсё. Тыя, кам больна, ці шкада касьцей не гуляюць, бо без ранаў не вяртаецца ніхто)
А ці многа дзе яшчэ ёсьць начныя бабо́чкі, якія вартуюць наша жыцьцё, і ў метры ад якіх трэба заходзіць у дзявочы пакой? А потым, ранкам, у 5 гадзін на пытаньне, куды ідзеш, адказваць, што хадзіў у душ.

Навука прайшла хутка.І весела. Я пасьпеў пабыць вядучым конкурса "Місс навука 2008", паржаць над Інем і Янем (Ваня і Вася) на конкурсе "Містэр Навука 2008", пакрычаць яшчэ раз на адміністрацыю, якая зрабіла гэтых сыноў свайго Бацькі апошнімі зь містэраў, пры тым, што яны выйгралі прыз глядацкіх сімпатый.
На раставаньне ўсе перапісаліся ў сшытак, які потым Антон выклаў на афіцыйны навукоўскі сайт. Дзяўчыны плакалі. На душы было пуста, бо ведалі, што болей ніколі ў жыцьці боль не трапяць у Навуку. Прынамсі адпачываць. У мяне на душы таксама было пуста, бы нічога наперадзе не прадбачвалася. Дамовіўшыся з Антонам прыехаць праз 2 гады важатымі, раз'ехаліся.
Наперадзе нас яшчэ чакалі традыцыйныя сходкі, але гэта было ўжо не тое. Яшчэ адна сходка, №8, калі не памыляюся, нас чакае і заўтра. Будзем начаваць у лесе. Будзе весела...
P. S. Ледзьве не забыўся на тлумачальную! Трэба адзначыць, што такія тлумачальныя у Навуке не рэдкасьць. Што датычыцца гэтай тлумачальнай, то яна была напісана 3 ліпеня:

Новы Год у Навуке.

Дыскатэка Навукі.

Інь і Янь круцяць хулахуп.

Патрыёт.

Лапата на занятках спрабуе нам нешта ўцерці. Але мы трымаемся.

Наша курылка "Лысы вожык"

Зьмітро.

Звалтаваньне.

Аляксандра Пятроўна

Дыскатэка

Канапля прымусіла Антона лётаць. А вы кажаце, глюкі не фоткаюцца!

Йа креведко.

tsekhan @ 2008-08-18T13:47:00

2008-08-18T10:49:07Z

Адам Глобус "Сляпы масажыст" 1981 год. Папера. туш 130х190 мм.

Набыў гэты малюнак. Дарэчы, танна))

Дурочка

2008-06-12T14:23:34Z

Мусіў сеньня схадзіць за даведкай на спаборніцтвы. У нядаўна пабудаваную паліклініку. Прыйшоў, зайшоў да доктара. Доктар некуды сьпяшалася, таму хуценька паглядзеўшы маю картку, сказала медсястры "пищевую аллергию". Але ў мяне ніколі ў жыцьці не было харчовай алергіі. Я стаў спрачацца з медсястрой. Мне не ўсё роўна, што будзе ў даведцы, бо з такога ўсялякія непрыемнасьці пачынаюцца.
Медсястра: я что дурочка? Тут так напісана
Медсястра: ой, гы. Тут і паліноз напісан.
Ня стаў я яе расчароўваць, што "і" там не было.

Міжнар па авіямадэльным спорце і прагулка па падзямельлі гродзенскага аэрадрома

2008-06-09T15:11:03Z

У суботу-нядзелю адбыліся міжнародныя спаборніцтвы па авіямадэльным спорце. І я там быў, мёд ~~піва~~ ... мінералку піў. Спаборніцтвы год ад году набываюць размах. Ляталі парапланы, самалёты, мадэлі, нават паветраныя зьмеі.
У гэтым годзе прыехалі 23 удзельнікі з трох краінаў. Расеі, Украіны, Беларусі. Зь Беларусі ніхто прызавых месцаў не заняў.
У якасьці госьця прыязджаў чэмпіён Эўропы. Вечарам першага дня арганізатары наладзілі вогненнае шоў. Працаваў буфет.
Ніжэй фоткі.

Усіх жадаючых катаў кукурузьнік. Экіпаж у гэтым годзе нават набыў сцюардэссу. А квіток на палёт на 10 хвілін патаньнеў на чатыры рублі ў параўнаньні з паўзмінулым годам і зараз каштуе 20 тысяч.

Улюбёная забава - перад узьлётам апарату паляжаць на бруі паветра.

Бланік.

Горача было ўсім.

Не заўсёды спаборніцтвы бываюць лёгкімі. У выпадку з копіямі трэба прадставіць ледзь не чарцяжы з заводу-вытворцы. Як жа быць гэтаму самалёту?

Кубатура, як у трох скутэраў. 120 см³. Бензін.

Але мне на месцы не сядзелася. Пайшоў, залез у нейкі падземны ход, які вядзе, напэўна праз увесь аэрадром. Аэрадром вельмі стары, і даўно ўжо амаль не дзейнічае, таму прайшоўшы па падзямельлю метраў 10 я вярнуўся назад. Бо ліхтарыка хапала толькі на некалькі крокаў, і невядома было, ці ход прамы, ці будзе дзе потым лабірынт які. Падзямельлі доўгія, вузкія і вядуць у нязьведанасьць. Зьверху крукі, напэўна, каб кабелі вешаць. Ваенны аб'ект.
Ад майго подыху ідзе такі густы пар, які нават зімой нельга выдыхнуць. Цішыня...

Цемра... Нават пры той акалічнасьці, што ў маім мабільніку стаіць сапраўдная успышка.

Уваход у нейкую комнату. Напэўна, тут быў штаб.

22 чэрвеня падзеі тут адбываліся не вельмі адметныя ад іншых.
... У небе пачуўся гул нямецкіх самалётаў. Ні адзін самалёт не паспеў нават узляцець. Усё былі расстраляны або разбомблены. Не засталося нічога...

Дапрызыўная падрыхтоўка

2008-06-03T14:01:33Z

А вось фотасправаздача пра мае зборы па дапрызыўнай падрыхтоўцы:

Зьлева - мой першы мішэнь. Зправа: не магу не пахваліцца. Тое, што не ў чорным крузе, вынік стральбы са зьбітым прыцэлам. Пасьля наладкі прыцэлу ў чорны круг трапілі больш за 15 куль ) Адзіны стрэл у малако - вынік стральбы стоячы )))

Прыхільнікам COD2 прысьвячаецца ;-)

2008-06-03T13:41:20Z

Мянты рэальна заебалі

2008-05-24T16:30:35Z

Патырылі неяк мабільнік у майго сябра. Ну напісаў заяву ў міліцыю. Прыйшоў мент. Апытаў. Вось пацягнула мяне за язык сказаць, што я першым, пасьля уладальніка тэлефона, дазнаўся аб крадзежы. Думаў сябру памагу... Дзе там. Мала таго што прыслалі крывую позву, пасьля абсалютна фармальнага апытаньня адмовіліся напісаць мае паказаньні на беларускай мове. Я заўсёды ведаў, што ў сьледчых праблемы зь беларускай мовай і перакладам... Але каб настолькі сьмешны пратакол, на трасянцы - гэта было крута.
Тэлефон канечне ж не знайшлі.

Зараз гісторыя паўтараецца. Сьцягнулі ў дзяўчыны кашалёк. Нас (клас) усіх перапісалі. А мне мент сказаў: "А з Вамі, грамадзянін мы ўжо сустракаліся". Яшчэ б не сустракаліся. Дак дапяклі зь першай справай аб крадзяжы!

Яшчэ мая мілыцыя дастала мяне пасьля маёй чэрапна-мазгавой. Галава баліць, усё дрэнна, а тут званок у дзьверы: "Мне нада Вас апрасіць".

Я вырашыў: буду калекцыяніраваць позвы. Вось мая першая:

Сэсію здаў!

2008-05-23T15:34:44Z

Па матэматыцы вынікі не такія добрыя, як па праграмаваньню, але ў параўнаньні з тым што было за год, усё ж такі лепей.

Білет па алгебры папаўся прасьцей за білет па геаметрыі. Не сказаць каб па геаметрыі быў складаны, але я яго не ведаў. У тэарэтычнай частцы трэба было даказаць тэарэму. Але з назвай тэарэмы ў мяне нічога добрага не асацыявалася. Камісіі прыйшлося сказаць, што калі доказ будзе правільны, няхай ведаюць, што я даказаў гэта незалежна ад вялікіх матэматыкаў)

Сэсія. Экзамен. Матэматыка.
Да:

Пасьля:

Ура! 10 па праграмаваньню!

2008-05-20T09:38:49Z

Ух, здорава як! Неблагі пачатык сэсіі! Здаў толькі што праграмаваньне на 10 балаў.
Але расслабляцца яшчэ рана - наперадзе матэматыка. За яе і хвалююся. Але ж павінен... Як бы то ні было, а я з тых нямногіх, хто перад экзаменамі займаецца ўсім акрамя падрыхтоўкі, і той, каму гэта ўсё з рук зходзіць)

Сэсія блізка

2008-05-16T13:32:12Z

Вось і скончыўся навучальны год. У маім ліцэі ўсё заўсёды раней сканчваецца, чым у астатніх. За гэтае я і люблю яго. Але з другога боку ў мяне наперадзе яшчэ і сэсія. Гэта дрэнна. Зусім. Нават студэнтам не зразумець, што такое сэсія у маёй навучыльнай установе. Гэта - аўрал. Гэта справаздача абсалютна па ўсім, што вывучалі на працягу года. За гэтае я ліцэй і не люблю.

Дзень перамогі

2008-05-12T13:11:06Z

А зараз кароткая справаздача пра маё сьвяткаваньне Дня перамогі.
Астатняе фота і відэа знайду потым.

Прыгожы букецік

Прыгажосьць

А вось своеасаблівае віншаваньне ад мясцовай антыфы:

Канцэрт N.R.M.'a - рулез!!!!

2008-03-21T18:35:40Z

Ура! Сбылось! Яхадзіў я ўрэшце на доўгачаканы канцэрт Незалежнай Рэспублікі Мроя!
Увогуле вельмі спадабалась. А справы ішлі так:
Перад уваходам(2 адз.) Стаяў АМАП (таксама 2 адз.) і правяраў торбы. Я асабіста лічу, што яны шукалі асабліва магутныя бомбы. Ці ж вы не так лічыце?
Далей, пасьля доўгіх заклікаў НРМ! НРМ! музыкі ўрэшце з'явіліся на сцэне. Першай песьняй стала "Радзіма! Мая дарагая!". Пасьля яшчэ некалькіх песьняў заля па баках ўзьнялась так, каб седзячым у цэнтры (а сядзелі толькі ў цэнтры) нічога не было бачна. Тады пасьля некалькіх бескарысных спробаў Лявона Вольскага усадзіць залю, было аб'яўлена, што наступная песьня лажаная і гаўняная, таму, што яна не ўзяла "песьню года" і што яна ўвогуле не адпавядае Гарадзенскім рэаліям. Пасьля гэтага прагучала песьня "Менск і Мінск". Недзе каля гэтай песьні, ў перапынках паміж сьпевамі выйшаў нейкі хлапец і ў мікрафон крыкнуў "Жыве Беларусь!". Лявон адразу ж прызнаў у ім канфэрансье. Хлопец ужо хацеў сыйсьці са сцэны, як убачыў, што ў яго напрамку ідзе АМАПавец. Тады ён яшчэ раз падбяжаў да мікрафона і яшчэ раз пракрычаў запаветныя словы. Потым дрэнна было бачна, але кажуць, што яго ўсёж-такі забралі. Ўвогуле акрамя яго з канцэрта забралі яшчэ дзвюх дзяўчынак, якія расцягнулі б-ч-б сьцяг.
За хвілін трыццаць да заканчэньня канцэрта я прабраўся да сцэны, сеў на яе і стаў фатаграфавацца. Дарэчы астатні час я там і правёў.
Чалавекі тры запар паплясалі перад амапам і скокнулі ў натоўп. Але чацьвёрты аказаўся занадта вялікім, і натоўп адмовіўся яго лавіць. Вось была весялуха!
Калі я сядзеў на сцэне, то бачыў, як амапавец назіраў за тым, як многа людзей у залі. Напэўна, ён думаў пра тое, што на разрэкламаваныя канцэрты "лукаморцаў" не ходзяць столькі людзей (а была абсалютна поўная заля. Мой сябар узяў апошні білет), якія падпявалі кожную песьню, якія так шчыра віталі музыкаў.
Пасьля канцэрту набыў альбум "Ла-ла-ла-ла" два розныя значкі і два плякаты, якія распісаў у музыкаў (назаўтра адзін прадаў сябру, які чамусьці не падбаў пра іх на канцэрце).
Фоткі прыкладаюцца!!!

P.S. Увогуле, з'явілася такое ўражаньне, што на канцэрт прыйшла толькі наша школа (СШ-Ліцэй №1 г. Гародні).