tsekhan.com журнал

Я так мала пішу, бо за мяне ўсе цікавыя падзеі апісвае dimafromgrodno. Калі ён апісвае нейкую падзею, асабліва цікавую, то хутчэй за ўсё там быў і я. Але апошнім часам ён згаўніўся, пацяжэў ад гонару і пачаў посьціць УГ. Таму перапішу гісторыю — пост сходка в Лиде ч.1.5. Вытрымкі з паста будуць у дужках.

Пачалося ўсё яшчэ 30-га ліпеня, на падрыхтоўчай сходцы, а калі дакладней, то ў ноч перад сходкай. Мы са Зьмітром абмяркоўвалі надыходзячую сходку. Я прапанаваў два варыянты правядзеньня сходкі. Першы - абмяркуем паездку на глябальную Лідскую сходку, другі - зноў уп'ём Вовчыка. Зьміцер сказаў, што другое наўрад ці, таму будзем абмяркоўваць паездку. Я прамаўчаў, але ж я Вовчыка ведаю болей. Карацей, пасьля "падрыхтоўкі" на сходцы па падрыхтоўке паездкі на глябальную сходку, Вовчыка не пусьцілі ў Ліду. Бо бацькі думалі, што ён яшчэ болей "нарыхтуецца".

Я прапанаваў Зьмітру паехаць разам спынам, ён згадзіўся. Ну, гэта быў бы не Зьміцер, калі б ён потым не адмовіўся. Тады я прапанаваў ехаць Грайнду. Грайнд памяўся і сказаў, што магчыма. Затым я прапанаваў тое ж самае Алесі (у Зьмітра яна Аліса, але ён проста паддаўся на правакацыі Ксюшы, якая кліча тую Алісай). Алеся сказала, што паедзе так, як і брат. Аказалася, што Алеся - сястра Грайнда. А я жыў і ня ведаў. Калі абменьваліся нумарамі тэлефонаў, мне быў патрэбен мой нумар "лайф". Я спытаў у бухога Вовчыка, ці ёсьць у яго мой нумар. Тады ён стаў тэлефоніць на ўсе невядомыя нумары і казаць, што яму патрэбна знайсьці Міколу, а на пытаньне, якога Міколу, ён адказваў нецьвярозым барытонам, што Мікола стаіць тут, побач, але яму трэба яго знайсьці. Адзін з нумароў аказаўся мой хатні...

Вечарам 31 ліпеня я патэлефоніў Алесі і спытаў, як яны паедуць. Сказала, што цягніком. Тады патэлефоніў Ілоне і дамовіўся, што сустракаемся у восем гадзін раніцы пад Алмі (гарадзенскі "супермаркет").

Назаўтра без дваццаці восем я ўжо быў на сваім прыпынку.( Read more... )

У адзін цудоўны вечар мне давялося спазьніцца на цягнік на Менск. Назаўтра пазарэз трэба было быць у Менску. Было 12 гадзін ночы.
Я вырашыў ехаць аўтаспынам. Склаў трохі патрэбных у спыне рэчаў і пайшоў. Гэта мой першы начны стоп.
Калі я дайшоў да Скідзельскага, да мяне прыкапаліся быдлосы. Чалавек пяць, год за сорак. Патрабавалі грошай на цыгарэты і піва. Настойліва так прасілі. Тады да нас падыйшоў малады хлапец год дваццаці. Ён спытаў: ты ім штосьці павінен? Не? А яны табе нешта павінны? Не? І добра. Адчапіцеся.
Калі быдлосы адыйшлі, Лёша (так завуць гэтага хлопца) сказаў, што сядзіць тут усю ноч і бачыў, як усё пачалося. Чыму ён так зрабіў? Лёша антыфавец. Такія людзі не пакінуць у бядзе. Інакш гэта была б не антыфа.
Мы набылі ў начніку цыгарэты і селі на парапет. Я сказаў яму куды іду зараз, навошта. Ён параіў мне, дзе лепей прайсьці, каб не нарвацца на фашыстаў. Увогуле, калі вы думаеце, што фашыстаў у нашай краіне няма, то выйдзіце ноччу ў Ліду на вуліцу і крыкніце, што фашы — гаўно. А калі ты хлапец з даўгімі валасыма, то і крычаць нічога ня трэба. Самі знойдуць.
Аказалася, што Лёша сядзіць тут шостыя суткі, за гэты час паспаў трохі болей за гадзіну. Начаваць яму няма дзе. Адным вокам ён не бачыць, вока адбіта ў бойцы, на левай руцэ не працуе некалькі пальцаў, бо перарэзаны сухажыльлі, у рэанімацыі яму ўлілі 1.6 літраў крыві, пагражае ампутацыя рукі, некалькі разоў яму ўтыкалі нож у сьпіну.
Лёша баіцца аднаго — што будзе біць адной рукой. Нават сьмерці не баіцца.
Чаму ён мне дапамог? Бо калі небудзь і яму можа спатрэбіцца дапамога незнаёмых людзей. І я яму дапамагу.
Аляксей ўсю ноч сядзеў з адной бутэлькай джын-тоніку.
— Гэта ўся мая ежа на ноч.
Але ад прапановы набыць яму ежы адмовіўся.
— Я перажыву. Ды і зарплата хутка (працуе ён грузчыкам).
Пайшоў я ў 3 гадзіны ночы. На разьвітаньне я пакінуў яму цыгарэт. Да Менску даехаў на другой праязджаўшай машыне.
Калі вы можаце ісьці ноччу па цемнай вуліцы, то задумайцеся, дзякуючы каму? Міліцыі? У сваім мікрараёне за жыцьцё я міліцыянтаў бачыў разоў пяць, не болей адназначна. Але тут я адчуваю сябе ў поўнай бясьпецы.

Колькі дзён таму быў на канцэрце ў Вішусаў. Гэта быў мой першы сэйшан, таму і на канцэрт, і на людзей я глядзеў шырокімі вачыма.
Трохі пра сам канцэрт. На разагрэве ў Вішусаў гралі тры гурта. Afflatus Apparatus, Stuff і Nightside Glance. Ішоў я на Vicious Crusade, А ўрэшце решт больш за ўсіх астатніх спадабаліся Nightside Glance.
Найтсайды - гэта sympho black metal. Закос пад Dimmu Borgir у музыке, вакале, адзеньньні, але закос удалы. Ёсьць нешта такое, што адрозьнівае-такі іх ад бёрґіраў. Пры бліжэйшым зручным моманце дастану дзе-небудзь іх паслухаць.
Агулам, канцэрт выдаўся вельмі добры. Паўдзельнічаў у слэме. Асабліва сьмешна было, калі я ўрэзаўся ў натоўп, выляцеў з другога боку, і слэм спыніўся)
Было многа прышпільных сітуацый. Нейкі хлопец перад выхадам Вішусаў, ня ўбачыўшы салісткі, доўга крычаў: "Сіські на сцэну, гдзе жэншчына?". Да яго падыйшоў нейкі другі хлопец і прапанаваў: "Хочаш, я буду тваей жэншчынай?".
Трэба дадаць некалькі словаў пра такія з'явы, як сіндром Навукі і правіла трох дзён. Сіндром Навукі гэта хвароба, якая раптоўна з'яўляецца пасьля доўгага матляньня галавой. Вельмі баліць шыя, і галава вісіць так, што трымаць яе можно толькі роўна. А правіла трох дзён, гэта правіла, па якім шыя вісіць акурат трое сутак пасьля сэйшана. І роўна тры дні ва ўсіх і баліць.
Я ж перад канцэртам зрабіў вельмі хітра. Я за некалькі дзён да гэтага пачаў разьмінаць шыю. Пасьля першага гурта шыя ўсё роўна забалела, але пасьля другога ўсе зноў стала нармальна. Затое пасьля канцэрта хадзіў шчасьлівы, што нічога не баліць)

Я трохі спазьніўся пахвастацца, але я стаў сьведкам гістарычнай даты на Гугле — 1234567890 секундаў ад пачатку эпохі Unix.
Гэта здарылася 14.02.09 у 02:31:29.
Я бы і прапусьціў гэты момант, калі б не Улада. Яна паклікала мяне са словамі: "Мікола, а што гэта з Гуглем?".
Салатавымі літарамі пад лягатыпам Гугля было напісана нешта пра таймстэмп (мне так здаецца) і гэтая запаветная лічба. У мяне ледзьве вочы на лоб не палезьлі. Я быў радасны, як дзіця) Ад нечаканасьці нават старонку абнавіў. Дурны) Трэба было хоць скрыншот зрабіць!..

Перамог Апач. Я яго паставіў-такі пад Лінукс.
Спачатку не працавала перанакіраваньне запытаў (mod_rewrite). Думаў што няма мод_рэврайта. Аказалася ёсьць. Тады падумаў, што яго ўключаць неяк трэба. Капаўся ў гугле, пакуль не зразумеў, што ўся дакументацыя пад апач 1.3 (у мяне 2.2). Тады падумаў, што .htaccess неяк выключаны. Уключыў. Не дапамагло. Толькі потым, гартая httpd.conf зразумеў, што хтаццесс уключаны, але забаронены ўсе дырэктывы.
Пабеда!

Аддаваць флэшку без каўпачка - агідна.
Да такой высновы прыйшоў, калі сам паатрымліваў так, і назіраючы за іншымі.
Ці сутыкаліся вы зь нечым падобным?

Зайшоў каля адзінаццаці ў начную краму. Там два аддзелы. Мясны і віна-гарэлачны, дзе прадаецца ўсё астатняе. Папрасіў "паўтараху лідскага квасу". І што вы думаеце? У мяне спыталі пашпарт.

Сёньня пачаліся зборы у інфарматыкаў, хімікаў, біёлягаў і замежнікаў. Пабачыў многа сяброў, якіх не бачыў ужо амаль паўгода (калі не лічыць нядаўняй алімпіяды).
А яшчэ на харчаваньне выдалі ажно 113.750 рублёў на два тыдні, што на болей чым на 50 т. болей за мінулагоднія зборы. Так што у Гародні будзе фэст)

Я гэта зрабіў! Я так доўга ішоў да таго, каб быць пятым у сваёй воласьці і мець другі дыплём і пуцёўку на рэспубліку!
Павіншуйце мяне! Ааааааааа...

P. S. Дарэчы, алімпіяда па праграмаваньню)

Вось ідыятызм — пісаць палову на трасянцы, палову на рускай. Выдалі сёньня:

Якія ўсёж-такі ламеры пішуць артыкулы, робяць перадачы пра шкоду кока-колы, ненатуральнасьць бургераў з Макдональдса і так далей. Я не кажу, што гэта карысна, але любы нармальны чалавек, на маю думку, зможа абвергнуць прывадзімыя аргументы.
Пачну з колы.
Страшылка 1. У коле раствараюцца за суткі птушкі, сала і т. д.
А як гэтыя рэчы  могуць не растварацца у кіслаце? У страўніку кіслата нашмат мацнейшая за фосфарную. Так як я не вельмі дужы ў хіміі, то не ведаю, як адносіцца да салянай кіслаты (што ў страўніку) артафосфарная. Але нешта мне падказвае, што і яна (калі гэта не адное і тое ж) слабейшая за саляную. Калі не праў — выпраўце.
Страшылка 2. На макдакаўскай бульбе нават плесень не расьце.
А самі паспрабуйце на сваёй смажанай бульбе што-небудзь вырасьціць.

Так, усе гэтыя прадукты небясьпечны, але ж як наёбваюць...

Ура! Нарэшце ў мяне будзе Лінукс! Беларускі! Пішу зь яго, хоць яшчэ не паставіў) Дзеля яго прыйшлося два разы пераўсталёўваць Вісту і фарматаваць хард. Першы раз, калі перабіваў падзелы, другі, калі пасьля першага крыва сталі дровы на блютус.

Вярнуўся, нарэшце з ад'ездаў і рукі дайшлі напісаць гэты артыкул. Размова пойдзе пра выдатнейшы культавы лягер усіх часоў і народаў — "Навуку". Зьбіраючыся, я, як і ўсе напэўна, хто туды едзе ўпершыню, думаў пра тое, што мне давядзецца без аднаго дня тры тыдні правесьці побач з батанікамі і завучкамі. Я пахваліў сябе, што не скарыстаў магчымасьць паехаць туды ў мінулым годзе.
Дарэчы, трэба сказаць, што спазьніўся я туды на 4 дні, з-за рэспублікі па авіямадэлцы. Цешыла тое, што зручнае месца абяцаў заняць амаль што знаёмы хлопец.( Read more... )

Адам Глобус "Сляпы масажыст" 1981 год. Папера. туш 130х190 мм.

Набыў гэты малюнак. Дарэчы, танна))

Мусіў сеньня схадзіць за даведкай на спаборніцтвы. У нядаўна пабудаваную паліклініку. Прыйшоў, зайшоў да доктара. Доктар некуды сьпяшалася, таму хуценька паглядзеўшы маю картку, сказала медсястры "пищевую аллергию". Але ў мяне ніколі ў жыцьці не было харчовай алергіі. Я стаў спрачацца з медсястрой. Мне не ўсё роўна, што будзе ў даведцы, бо з такога ўсялякія непрыемнасьці пачынаюцца.
Медсястра: я что дурочка? Тут так напісана
Медсястра: ой, гы. Тут і паліноз напісан.
Ня стаў я яе расчароўваць, што "і" там не было.

У суботу-нядзелю адбыліся міжнародныя спаборніцтвы па авіямадэльным спорце. І я там быў, мёд піва ... мінералку піў. Спаборніцтвы год ад году набываюць размах. Ляталі парапланы, самалёты, мадэлі, нават паветраныя зьмеі.
У гэтым годзе прыехалі 23 удзельнікі з трох краінаў. Расеі, Украіны, Беларусі. Зь Беларусі ніхто прызавых месцаў не заняў.
У якасьці госьця прыязджаў чэмпіён Эўропы. Вечарам першага дня арганізатары наладзілі вогненнае шоў. Працаваў буфет.
Ніжэй фоткі.


Усіх жадаючых катаў кукурузьнік. Экіпаж у гэтым годзе нават набыў сцюардэссу. А квіток на палёт на 10 хвілін патаньнеў на чатыры рублі ў параўнаньні з паўзмінулым годам і зараз каштуе 20 тысяч.


Улюбёная забава - перад узьлётам апарату паляжаць на бруі паветра.


Бланік.


Горача было ўсім.


Не заўсёды спаборніцтвы бываюць лёгкімі. У выпадку з копіямі трэба прадставіць ледзь не чарцяжы з заводу-вытворцы. Як жа быць гэтаму самалёту?



Кубатура, як у трох скутэраў. 120 см³. Бензін.




Але мне на месцы не сядзелася. Пайшоў, залез у нейкі падземны ход, які вядзе, напэўна праз увесь аэрадром. Аэрадром вельмі стары, і даўно ўжо амаль не дзейнічае, таму прайшоўшы па падзямельлю метраў 10 я вярнуўся назад. Бо ліхтарыка хапала толькі на некалькі крокаў, і невядома было, ці ход прамы, ці будзе дзе потым лабірынт які. Падзямельлі доўгія, вузкія і вядуць у нязьведанасьць. Зьверху крукі, напэўна, каб кабелі вешаць. Ваенны аб'ект.
Ад майго подыху ідзе такі густы пар, які нават зімой нельга выдыхнуць. Цішыня...

Цемра... Нават пры той акалічнасьці, што ў маім мабільніку стаіць сапраўдная успышка.


Уваход у нейкую комнату. Напэўна, тут быў штаб.



22 чэрвеня падзеі тут адбываліся не вельмі адметныя ад іншых.
... У небе пачуўся гул нямецкіх самалётаў. Ні адзін самалёт не паспеў нават узляцець. Усё былі расстраляны або разбомблены. Не засталося нічога...

А вось фотасправаздача пра мае зборы па дапрызыўнай падрыхтоўцы:











Зьлева - мой першы мішэнь. Зправа: не магу не пахваліцца. Тое, што не ў чорным крузе, вынік стральбы са зьбітым прыцэлам. Пасьля наладкі прыцэлу ў чорны круг трапілі больш за 15 куль ) Адзіны стрэл у малако - вынік стральбы стоячы )))

Патырылі неяк мабільнік у майго сябра. Ну напісаў заяву ў міліцыю. Прыйшоў мент. Апытаў. Вось пацягнула мяне за язык сказаць, што я першым, пасьля уладальніка тэлефона, дазнаўся аб крадзежы. Думаў сябру памагу... Дзе там. Мала таго што прыслалі крывую позву, пасьля абсалютна фармальнага апытаньня адмовіліся напісаць мае паказаньні на беларускай мове. Я заўсёды ведаў, што ў сьледчых праблемы зь беларускай мовай і перакладам... Але каб настолькі сьмешны пратакол, на трасянцы - гэта было крута.
Тэлефон канечне ж не знайшлі.

Зараз гісторыя паўтараецца. Сьцягнулі ў дзяўчыны кашалёк. Нас (клас) усіх перапісалі. А мне мент сказаў: "А з Вамі, грамадзянін мы ўжо сустракаліся". Яшчэ б не сустракаліся. Дак дапяклі зь першай справай аб крадзяжы!

Яшчэ мая мілыцыя дастала мяне пасьля маёй чэрапна-мазгавой. Галава баліць, усё дрэнна, а тут званок у дзьверы: "Мне нада Вас апрасіць".


Я вырашыў: буду калекцыяніраваць позвы. Вось мая першая: